Ellie Bamber begon in januari 2022 met trainer Luke Worthington aan haar fysieke voorbereiding op de rol van Kate Moss in de onlangs verschenen film Moss & Freud. Vanaf december van dat jaar richtten zij zich specifiek op de opnames, die aanvankelijk voor de zomer van 2023 waren voorzien. Door uitstel verschoof het filmen uiteindelijk naar de lente en zomer van 2024. Die langere aanloop, plus een gebroken enkel, dwong het duo de trainingen geregeld aan te passen. Daarbij bleef één uitgangspunt overeind: Bamber wilde Moss zo dicht mogelijk benaderen zonder haar gezondheid op te offeren.
- Ellie Bamber en Luke Worthington begonnen in januari 2022 samen te trainen.
- De opnames werden uitgesteld van de zomer van 2023 naar de lente en zomer van 2024.
- Bamber deed minstens drie keer per week intensieve krachttraining en telde geen calorieën.
- Na een gebroken enkel at ze zes weken bewust meer om haar herstel te ondersteunen.
De voorbereiding begon met krachttraining en kleine aanpassingen
De uitdaging zat niet alleen in de uiterlijke gelijkenis. Bamber speelde Moss tijdens de jaren negentig, toen het zogenoemde heroin chic-ideaal met een zeer slank silhouet de modebeeldvorming bepaalde. Moss zei in 2017 tegen The Guardian dat ze destijds geen salades at en niet naar de sportschool ging. Het kopiëren van die leefstijl was voor Bamber en Worthington echter geen optie.
Worthington, die als personal trainer met acteurs voor film en televisie werkt, liet Bamber doorgaans minstens drie keer per week intensief aan krachttraining doen. Soms liep dat op tot vijf of zes sessies. Voor een naderende opnameperiode werd de belasting verhoogd; bij nieuw uitstel schakelden ze terug naar een routine die langer vol te houden was.
De trainingen bestonden onder meer uit tri-sets: een oefening voor het bovenlichaam, een oefening voor het onderlichaam en een rompoefening direct achter elkaar. Zo konden kracht en conditie in dezelfde sessie worden getraind, zonder dat Bamber uren in de sportschool hoefde door te brengen.
De fysieke gelijkenis moest overtuigen, maar mocht volgens Bamber en haar trainer niet ten koste gaan van haar gezondheid, energie of concentratie.
Een gebroken enkel veranderde zowel training als voeding
Tijdens opnames voor een andere film viel Bamber van een paard en brak ze haar enkel. Ze bleef naast haar behandeling door een fysiotherapeut trainen en kwam met krukken en een beschermende laars naar de sportschool. Worthington paste de oefeningen aan, zodat zij de rest van haar lichaam kon blijven trainen.
Ook haar voedingsaanpak veranderde tijdelijk. Zes weken lang koos Bamber bewust voor een calorieoverschot en veel eiwitten om het herstel te ondersteunen. Daarna keerde ze terug naar een klein calorietekort, met als richtpunt maximaal 10 procent. Ze woog zichzelf niet en hield evenmin precies bij hoeveel calorieën ze binnenkreeg; foto’s en signalen als stemming, energie en concentratie dienden om de voortgang te beoordelen.
Voor het grootste deel van de voorbereiding at Bamber dagelijks zes porties kruisbloemige groenten, waaronder broccoli en bloemkool. Het idee was vooral voedzame producten toe te voegen in plaats van eten te verbieden. Haar ontbijt bestond vaak uit een smoothie met bladgroenten, fruit, eiwitten en lijnzaad. Later maakte die plaats voor een kom met skyr en vergelijkbare ingrediënten.
Voor Bamber betekende deze aanpak dat pasta en etentjes met vrienden mogelijk bleven, terwijl haar lichaam geleidelijk veranderde voor de rol.
Uitgestelde opnames maakten flexibiliteit noodzakelijk
In de laatste fase gebruikte Bamber ook intermittent fasting, maar niet volgens een star schema. Wanneer een draaidag vroeg begon, at ze eerder om voldoende energie te hebben. Ook nam ze een vrij weekend als ze dat nodig had.
Die flexibiliteit was extra relevant omdat de productie meerdere keren opschoof. Een methode die alleen voor een korte piekperiode werkt, zou door het uitstel moeilijk vol te houden zijn geweest. Dit betekent dat de voorbereiding uiteindelijk niet draaide om een snelle transformatie, maar om het telkens bijstellen van training en voeding aan herstel, draaischema en belastbaarheid.
Bij de opnames wilde Bamber zich bovendien zeker voelen over haar lichaam, omdat ze in de film geregeld naakt te zien is. Een perfecte kopie van Moss was volgens haar niet haalbaar; het doel bleef een herkenbare vertolking waarbij ze zich lichamelijk goed voelde. Met de verschijning van Moss & Freud is het resultaat van die meerjarige voorbereiding nu op het scherm te zien.
Vindt u dat acteurs voor een fysieke gelijkenis zo ver moeten gaan, of hoort een filmrol meer ruimte te laten voor interpretatie?
