Watergerelateerde sterfgevallen in het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigen over 2023 een maatschappelijk verlies van naar schatting 933 miljoen Britse pond. Dat berekenen onderzoekers van de University of Portsmouth samen met ongevallenpreventieorganisatie RoSPA en het National Water Safety Forum. Hun studie, gepubliceerd in Public Health in Practice, vertaalt verloren levensjaren naar een geldbedrag volgens een waarderingsmethode van het Britse ministerie van Financiën. De onderzoekers willen daarmee de noodzaak van verdrinkingspreventie onderstrepen. Ze vragen om één politiek verantwoordelijke minister en structurele financiering voor de database waarop hun berekeningen steunen.
- In 2023 overleden in het Verenigd Koninkrijk minstens 659 mensen bij watergerelateerde incidenten.
- De onderzoekers berekenden dat daarbij samen 15.557 verwachte levensjaren verloren gingen.
- Reddingsoperaties, ziekenhuiszorg en blijvende beperkingen bij overlevenden zijn niet in de raming opgenomen.
- De financiering van de Water Incident Database loopt in januari 2027 af.
De raming waardeert verloren levensjaren, niet alleen uitgaven
Voor de berekening gebruikte het team gegevens uit de Water Incident Database, die watergerelateerde sterfgevallen in het Verenigd Koninkrijk registreert. Per overledene schatten de onderzoekers hoeveel levensjaren die persoon naar verwachting nog had gehad. Elk verloren jaar kreeg vervolgens een waarde van 60.000 Britse pond, het bedrag dat het Britse ministerie van Financiën gebruikt bij de afweging van publieke uitgaven.
De 933 miljoen pond is dus geen optelsom van betaalde rekeningen, maar een geldelijke waardering van verloren levensjaren.
Zo’n methode maakt het mogelijk om verlies van levensjaren mee te wegen bij beslissingen over preventie. Dat onderscheid is belangrijk: de raming beschrijft een maatschappelijke last, niet een bedrag dat rechtstreeks uit de staatskas is verdwenen.
Volgens hoogleraar Mike Tipton van de University of Portsmouth treffen verdrinkingen vaak jonge mensen, in het bijzonder mannen van 20 tot 29 jaar. Bij hun overlijden gaan daardoor naar verwachting nog tientallen levensjaren verloren. De auteurs stellen dat de totale last hoger kan liggen, omdat onder meer reddingskosten, ziekenhuiszorg en levenslange beperkingen na een overleefde verdrinking buiten de berekening vallen.
Warmer weer maakt gerichte preventie relevant
De publicatie volgt op de warmste Britse zomer sinds het begin van de metingen in 1884. Volgens het Met Office bedroeg de gemiddelde temperatuur in de zomer van 2026 16,5 graden Celsius.
Eerder onderzoek van hetzelfde team vond een verband tussen hogere luchttemperaturen en meer onbedoelde verdrinkingen: boven 15 graden hing elke extra graad samen met 7,2 procent meer van zulke sterfgevallen. Die samenhang bewijst op zichzelf niet dat de temperatuur de oorzaak is. De auteurs pleiten voor weerswaarschuwingen die ook het verdrinkingsrisico benoemen.
Onderzoekers vragen om vaste regie en behoud van gegevens
Er is volgens de onderzoekers momenteel geen Britse minister die specifiek verantwoordelijk is voor waterveiligheid en verdrinkingspreventie. Eén aanspreekpunt zou de verschillende preventiemaatregelen beter kunnen coördineren. Daarnaast vragen zij om waterveiligheidsonderwijs en een voldoende toegerust National Water Safety Forum.
Juist de database die gerichte preventie moet ondersteunen, heeft na januari 2027 nog geen verzekerde financiering.
De Water Incident Database legt vast hoe, waar en wanneer mensen verdrinken. Die informatie wordt gebruikt om veiligheidscampagnes, strandwachten en waarschuwingsborden gericht in te zetten. Het wegvallen ervan zou volgens de onderzoekers de onderbouwing van zulke keuzes aantasten.
Er zijn ook beleidsstappen gezet: in juli 2026 verscheen een nieuwe Britse verdrinkingspreventiestrategie en sinds september 2026 is waterveiligheid opgenomen in de wettelijke onderwijsrichtlijnen voor relaties, seksualiteit en gezondheid. Voor de beoordeling van zulke maatregelen zijn blijvende gegevens nodig: zonder registratie wordt het moeilijker vast te stellen waar preventie nodig is en of zij resultaat oplevert.































